In het vliegtuig zitten een 10-tal toeristen die net als ik een vijf-daagse reis maken naar het binnenland van Suriname. De laatste vijfenveertig minuten zie ik vanuit het kleine raam van het vliegtuig niets anders dan groen. Groen in vele tinten van licht naar donker, terwijl ik vlieg over toppen van bomen. De ene boom nog hoger dan de ander. Het lijkt net boerenkool of broccoli. Beneden mij meandert de Saramaccarivier en later de Grand Rio met hun bruine kleur. In de verte zie ik verschillende toppen van bergen die ik dan nog niet ken.

Later weet ik dat rechts van mij het Wilhelminagebergte opduikt met de Julianatop van 1230 meter als hoogste top. Vlak voor de daling het Eilerts de Haangebergte met voor mij aan de linkerkant de Kasikasimatop van 718 meter. Dit is tevens een toeristische trekpleister. Als het vliegtuig lager gaat vliegen word mijn nieuwsgierigheid naar het onbekende nog groter.

Vijf dagen zal ik in gezelschap van mijn echtgenoot en andere toeristen, doorbrengen in het Surinaamse deel van het Amazone-regenwoud. Met een bocht over de samenvloeiing van de Palumeu- en de Tapanahoni-rivier zet het vliegtuig de landing in. Terwijl de motoren gieren, landen we in het gras en al hobbelend komen we tot stilstand.

Als ik de vliegtuigtrap afloop en mijn voeten op de grond van Palumeu zet weet ik niet dat er nog vele reizen zullen volgen. Vaak met mijn echtgenoot en ook meerdere malen alleen. Meer dan dertig keer heb ik Palumeu bezocht in de periode 1999 – 2007. In juli 2007 voor de laatste maal. Ik weet op het moment van landing ook niet dat dit eerste bezoek mijn leven een totaal andere wending zal geven. Ik weet nog veel meer niet!

In de kantine voor de toeristen volgt een welkom met enkele bewoners o.l.v. de gids van de reisorganisatie. Ik leer de Trio en Wajana kennen met omgangsvormen waar respect en ontzag uitspreekt. Zij stellen zich voor en wij stellen ons voor. Zij vertellen iets over zichzelf en zij stellen vragen aan ons, toeristen. ‘Waar komt u vandaan?’ ‘Heeft u kinderen?’ ‘Wat doet u in het dagelijks leven?’

Het is een bevolking met een andere en op dat moment nog onbekende levenswijze. Zij stralen rust uit. Hun zachtjes uitgesproken woorden, worden ondersteund door rustig gebarende armen. Zij laten anderen uitspreken. Vallen nimmer iemand in de rede. Zij hebben een oeverloos geduld wat zich kenmerkt in hun levens- wijze en visie.

Als het vliegtuig opstijgt voor zijn terugvlucht en langzaam het geluid van de motoren verstomd, word ik omringd door een kakofonie van geluiden waar geen eind aan lijkt te komen. Krekels kwetteren om het hardst in mijn oren. Boven mij een hete zon die de lucht laat vibreren.

Dit is mijn kennismaking met het oerwoud. Mijn eerste contact met de Trio en Wajana-indianen, de inheemsen. Twee stammen die behoren tot de groep van de Bovenlandse Indianen waarvan de drie, voor Suriname meest bekende de Trio, Wajana en Akurio zijn.

Terwijl wij een drankje drinken en een plakje cake eten kijk ik rond en zie ik aan de wand een poster hangen waarop te lezen staat: ‘Vrienden van Palumeu’. Hierop lees ik dat je als toerist het onderwijs van Palumeu kunt sponsoren d.m.v. een donatie. Tevens de vermelding van een banknummer.

Na de kennismaking en informatie over de tour krijgen wij de sleutel van ons verblijf en vertrekken naar onze jungle lodge. Wij krijgen de achterste lodge toegewezen. De lodges zijn gebouwd in traditionele stijl met een dak van tassiebladeren. Ze zijn voorzien van twee bedden met klamboes, een douche en een toilet. Het water voor deze faciliteit wordt opgepompt uit de rivier. Omdat er nog geen elektriciteit is, wordt er gebruik gemaakt van petroleumlampen.

Snel haal ik een en ander uit mijn rugzak voor de nacht en ga buiten op het balkon zitten in een lage houten stoel. Deze is getimmerd van dikke, zware planken en is loodzwaar. Op het balkon geniet ik van het geweldige uitzicht op de Tapanahoni-rivier. Ik snuif de geur van de natuur op en laat de stilte tot mij doordringen.

Terwijl in de rivier de bootjes langzaam aan mijn oog voorbijglijden, geniet ik van de eerste dag in het tropisch regenwoud. Pas later weet ik dat deze bootjes door de indianen korjalen worden genoemd en dat zij gemaakt zijn uit een uitgeholde boomstam.

Vanaf mijn balkon loopt een licht glooiend pad naar de rustig rimpelende rivier. De hoog aan de hemel staande zon geeft de rivier een zilveren weerspiegeling. Aan de overzijde van de rivier wordt het oerwoud begrensd door een schakering van alle soorten groen. Hoge toppen van bomen zoeken het licht van de hemel. Lianen omarmen dikke en dunne boomstammen. De kunst te overleven is de taal van het oerwoud.

Beladen met cassave, hun voornaamste voedsel en andere producten van hun kostgrondjes, gaan de korjalen met de peddelaars ritmisch peddelend door het water. In…. uit…. in…. uit! Daarbij een geluid van rustig kabbelend water. Als de peddels door het water gaan hoor je steeds een terugkerend schurend geluid van hout op hout.

De hoofden van de peddelaars zijn gericht op het water, recht voor hen uit. Hun blikken ontwijken de toeristen op de balkons. Op de punt van de korjaal vaak een hond die genoeglijk zijn scharminkelige lichaam warmt in de hete zon. Langzaam op weg naar huis. Op tijd, om de cassave nog te kunnen te schillen, te raspen en te droge voor de duisternis valt. Ik kijk en geniet intens.

Terwijl ik vanaf mijn balkon geniet van de ondergang van de zon, een schouwspel in een pracht van snel wisselende kleuren van rood naar paars en geel tot oranje, maak ik kennis met de ‘toerist’ waarmee ik het dak van tassiebladeren boven mijn jungle-lodge deel. De ‘toerist’ blijkt de directeur van een reisorganisatie te zijn. Wij vertellen elkaar wat ons bezig houdt in het dagelijkse leven.

Ik vertel over mijn ideaal ‘kinderen kansen te geven door het mogelijk maken van onderwijs’. Omdat ik vind dat onderwijs een basisbehoefte voor verdere ontwikkeling is. De directeur vertelt over toerisme en over het initiëren van het schooltje in 1997. Hij benadert mij met de stelling: ‘wij zijn een reisbureau en hebben geen verstand van onderwijs’.

Hij vertelt dat zijn bedrijf een oud gebouwtje van de luchtvaartdienst heeft omgebouwd tot een klein schooltje………….

Margreet Kauffman
Nederland

P.S Dit is zomaar een stukje uit mijn boek “De kinderen van het oerwoud’. In dit boek vertel ik over het leven in Palumeu, zoals ik het heb beleefd in de 8 jaren dat ik het dorp heb bezocht. Ik bezocht het dorp i.v.m. het bouwen van een basisschool in Palumeu, het uitzenden van Nederlandse Pabo-stagiaires naar Palumeu en het bieden van financiele ondersteuning om onderwijs mogelijk te maken.

De locatie van Guesthouse ZIN is echt perfect! Je hebt mooi uitzicht op de palmentuinen.

De kamers zijn van alle benodigde faciliteiten voorzien; zoals queensize bed, airco, tv en eigen douche/toilet. Als eventuele optie kan er voor een koelkast gezorgd worden, wat voor ons dus erg makkelijk was aangezien wij er twee weken verbleven.

Guesthouse ZIN in Paramaribo

Door: Martijn
Nederland

Alle ingrediënten moeten het zelfde gewicht hebben.
Dus 300 gram of 500 gram of 1000 gram….enz.

Rode pepers, zaad eruit halen met handschoenen aan. Fijn snijden
Wil je echte hete sambal, zaad erin laten.
Ook welke pepers men gebruikt, is een eigen keuze.
Sommige zijn bloedheet. Ik gebruik de Chili peper.
Prei fijn snijden. (keuze)
Ui fijn snijden.
Een paar teentje knoflook snijden.

Alles in een keuken machine en fijn malen.
Olie in een grote wok en alles bakken.
Bruine suiker er bijvoegen en proeven.
Afkoelen en in een schone jampot in de koelkast bewaren.

Door de suiker is het langer houdbaar.

Door: Alice

Wat natuurlijk ook zo was, omdat ik in Suriname geboren ben. Ik ben wel van Nederlandse ouders, maar mijn eerste kinderjaren heb ik daar op blote voeten doorgebracht. Ik weet er nog weinig vanaf, maar ik weet wel mijn eerste winter in Nederland. Ik werd door mijn oma ingepakt als een pop met ontzettend veel kleren aan en werd buiten in de sneeuw gezet, dus blerren totdat ik weer binnen mocht.

Maar goed, ik ben in 1974 met mijn ouders terug geweest en was helemaal enthousiast, maar mijn leven bracht mij naar Afrika en toen weer terug naar Nederland met mijn man. Ik wilde graag op vakantie en nu eens naar Suriname in plaats van naar Zimbabwe, waar het leven heel hard geworden is.

En ja hoor, ik kwam weer thuis. We zaten in het gasthuis Albergo-Alberga in de Lima Po Straat met vriendelijk personeel en leuke toeristen. Door de stad gelopen en de Kathedraal bewonderd die helemaal is opgeknapt. De Synagoge vlak naast de Moskee (kan alleen maar in Suriname), de Hindoe tempels en de vele Protestantse kerken.
Fort Zeelandia met het standbeeld van een jonge koningin Wilhelmina.
Het Onafhankelijkheidsplein met monumentale gebouwen, goed onderhouden. De winkelstraten met namen zoals Jodenbreestraat, heel vreemd om te zien. Een winkel met meer dan duizend sandalen en slippers.

Verder de Plantage toer met Cynthia McLeod was geweldig, wat kan deze interessante dame praten en met veel kennis en humor. De hele boot hing aan haar lippen. Haar boeken zijn zeker aan te raden.

De dagtocht naar de Vlindertuin en White Beach was leuk.
De tweedaagse tocht naar Nieuw Nickerie en langs de rijstvelden met een geweldige gids genaamd Cor. De tocht over Bigi Pan, een reservaat vol met watervogels. Zonsondergang aan de Corentijne rivier met aan de overkant Guyana, wat vroeger Brits is geweest.
Stoppen in Totness Coronie voor lunch bij Francisca met heerlijk simpel eten. Bruine bonen met rijst of bami.

Later een overtocht vanaf de steiger in Leonsberg (waar ik ooit gewoond heb) met een korjaal naar Nieuw Amsterdam en de bootsman gaf een rondleiding door het Fort. Nog de dolfijnen gezien in de monding van de Commewijne – Suriname rivieren en door naar Margareth plantage om daar door te gaan om kaaimannen te spotten. Terug in een boot dwars over de wijde riviermonding naar Leonsberg onder een heldere sterrenhemel. Wat een leven.

En nog voor twee dagen naar Galibi geweest, over een zeer slechte weg naar Albina, de grensplaats aan de Marowijne rivier en aan de overkant Frans Guyana. Daar nog een plastic regenjas gekocht want de tocht naar Galibi zou erg nat zijn. Dat hebben we geweten en zaten samen onder de jas om het buiswater te ontwijken en waren toch nog kletsnat geworden maar je droogt weer zo op.

Het Indianendorp met de gieren en de kleine dierentuin waar ik een anaconda slang om mijn nek heb gehad en een gordeldier in mijn hand en een aapje op mijn schouder. Geweldig. Na het diner gingen we met zaklantaarns in de boot en zoeken naar schildpad sporen. We hadden geluk en zagen een groene schildpad haar eieren leggen. Zonder flits mochten we foto’s maken en we hebben gewacht totdat ze het nest had dicht gegooid en volgende haar totdat ze onder de golven verdween. En dan te bedenken dat dit al zeker meer dan 70 miljoen jaar zo gebeurd. En weer onder een heldere sterrenhemel waar Orion hoog boven ons stond. Een tijd om even na te denken hoe kort een leven eigenlijk is als je een blik werpt in het heelal en aan je voeten de Atlantische oceaan waar net een zeeschildpad in verdwenen is die zeker zo’n 70 jaar oud zal zijn. En ze zal over 3 jaar weer terugkeren. Hoe ze dit strand terug vindt is voor mij een raadsel.
Een soort eeuwige cirkel van het leven, als we het niet verstoren.

De volgende dag nog naar de overkant en aangelegd in San Laurent in Frans Guyana, de plaats waar vanaf 1845 tot en met 1949 60.000 Fransen zijn gedeporteerd. De gevangenis is er nog en wordt opgeknapt. Iedereen spreekt daar dus Frans en betalen in Euro’s.

Terug naar Paramaribo en naar de Waterkant, waar we de meeste avonden doorbrachten. Daar leuke mensen ontmoet en heerlijke Djogos Parbo bier gedronken en gedeeld. Om 8 uur arriveerden 3 zusjes die heerlijk eten verkochten. Soato soep en rijst met Ptijil (groenten) + een bakanana was ongeveer mijn dagelijkse kost. En dan die vrolijke muziek die over de Suriname rivier schalde. En de party bussen die ieder uur langs kwamen met feestende mensen, niet te vergeten.

De laatste avond daar afscheid genomen van alle mensen die we hebben leren kennen en we moesten snel terug komen.
Als ik vertelde dat ik daar geboren was werd er meteen gezegd: “Nou, dan bent u een van ons”. En waarom! Omdat mijn navelstreng daar begraven ligt.

Drieëntwintig dagen en we hebben alleen nog maar de kuststrook gezien. De volgende keer wordt het dus het binnenland in.
En de verhalen om te gaan met een bus en dan met een korjaal trekt mij heel erg aan.

Suriname is een heerlijk land met leuke mensen en lekker eten.
En de warmte….die valt best mee, gewoon langzamer lopen.

Door: Alice
Algarve, Portugal

We zijn tijdens de vakantie in verschillende hotels en resorts geweest. Ik wil hierbij zeggen: vooral Hotel Eco Resort Inn te Paramaribo vonden wij in één woord geweldig!

Maandag 11 oktober hebben we een stadstour met gids (lopend) gemaakt door Paramaribo.

Wij zijn diverse dagen begeleid door onze privéchauffeur Drona – die ons stond op te wachten bij het vliegveld van Paramaribo en die ons in zijn prachtige Hyundai met airco veel heeft laten zien!

Enkele van onze Suriname hoogtepunten waren:

• een bezoek aan de vlindertuin in Lelydorp
• een verblijf van twee dagen in Resort Overbridge (80 km ten zuiden van Paramaribo en goed over de weg te bereiken)
• een verblijf van drie dagen in Anoula Resort

Anoula Resort ligt zo’n 180 km ten zuiden van Paramaribo en is alleen te bereiken per korjaal – een soort smalle lange boot. Om er te komen moesten we vanaf Resort Overbridge eerst vier uur naar Atjoni rijden. Tijdens die rit zie je enorm veel, maar op sommige stukken – vooral het laatste stuk – is de weg wel erg slecht. Vanaf Atjoni moesten we nog enkele uren in de korjaal zitten.

Een gemotoriseerde korjaal in Suriname

We gingen weer terug naar Paramaribo vanaf het lokale vliegveld (tien minuten varen vanaf Anoula Resort). Een klein vliegtuigje bracht ons in 45 minuten naar vliegveld Zorg en Hoop in Paramaribo. De dag daarop heeft onze chauffeur Drona ons opgehaald van Eco Resort Inn, waar we de laatste nacht verbleven. Samen hebben we nog wat gegeten bij een Javaans restaurant in Lelydorp. Daarna moesten we helaas afscheid nemen bij het vliegveld.

De samenvatting van onze Suriname vakantie: TIEN DAGEN IS VEEL TE KORT!

Wij gaan ongetwijfeld in 2012 terug en Drona zal ons dan weer opwachten bij het vliegveld bij Paramaribo. Onze planning is om dan drie weken te gaan!

Door: Albert en Shanti
Albert komt uit Nederland, Shanti is Surinaamse.

Er is een deur die toegang geeft tot een douche met alleen koud water en een toilet. De ruimten zijn schoon en prima te gebruiken.
Voor het huisje is een waranda met stoelen en een tafeltje vanwaar je een schitterend uitzicht hebt over de rivier.

’s morgens word je gewekt door de vogels en het geluid van het neerzetten van een dienblad met koffie en thee.

Het ontbijt en alle andere maaltijden worden gebruikt in een gemeenschappelijke ruimte, waar ook de bar is.

Het Eco resort heeft eigen doelstellingen, zoals het financieren van de ouderenzorg in de dorpen in de omgeving.

Er worden ook creches betaald om het de moeders mogelijk te maken om hun kleine kinderen onder te brengen, zodat ze naar hun kostgrondjes kunnen gaan om die te bewerken. Toen er nog geen creches waren moesten de oudere kinderen thuis blijven van school om op hun jongere broertjes en zusjes te passen.

Door: Anja
Nederland

Nu had ik al vernomen van een vriend van mijn broer dat hij zijn diensttijd in Suriname doorgebracht had. Na al die verhalen leek het mij ook gaaf om dat zelf aan den lijve mee te maken.

Het eerste wat mij op viel in Paramaribo was dat het er bloedje warm was pfffffffffft.

Wij werden van Paramaribo vervoerd met die ouwe TRIS bussen naar Wageningen en vandaar zijn we langs de enige spoorlijn die Suriname toen kende naar het kampement Zanderij in “speed mars” gelopen.

Uitgeput en afgemat maar vooral dorstig zeeeeeeeeeeeer dorstig kwamen wij in Zanderij aan.

Hoeraaaaaa bierrrrrrrrrrrrr Joggo’s Liter flessen BIER PARBO yeaaaaaaaaah, waar wij toen geen rekening mee gehouden hadden was dat Parbobier voornamelijk van rijst o.i.d gemaakt is.

Prins Bernhard Kampement

Wij Nederlanders zijn dat bier natuurlijk niet gewend, om een lang verhaal kort te maken de andere morgen was er bijna niemand op appêl
we stonden opgesteld in rijen van 3 voor het toillet grinnnnzzzz
we hadden dus de “Green Apple Quickstep” of op z’n Hollands gezegd : de race kak, dus ook ik pfffffffft’.

Nou dit was dus mijn eerste indruk van Suriname, verder staat me nog bij dat je voor 50 surinaamse centen (geloof ik, kan ook minder zijn dat weet ik niet meer) een portie bami met een paar stukjes kip en sambal in bananenblad kon kopen, bij 1 van de javaanse vrouwen die met een karretje hun “waar” op straat verkochtten, die bami ging je vervolgens op de stoeprand gezeten heerlijk op eten terwijl de auto’s voorbij raasden.

Later misschien meer over mijn diensttijd in Suriname

Door: Harry
Franeker, Friesland

Afgelopen zaterdag was ik er ook en uiteraard weer heerlijk gesmuld met mijn vrouw!
Door: Nico
Haarlem